അന്ന്... 

താഴി ലയും ചുടി വള്ളി നിക്കറും 

 കുത്തിക്കെട്ടീ 

പാടവരമ്പിലെ നീരൊഴുക്കില്‍

കണ്ണികുറിയനെതപ്പി 

സീമകൊന്നവേലികെട്ടിയപറമ്പിലെ 

മാങ്ങയണ്ടി കട്ടുതിന്നും, കൂട്ടിവച്ചും

കരുണന്‍മാഷിന്റെക്ലാസ്സിലെ

നല്ല കുട്ടികളായിനമ്മള്‍.

 

നഗ്നപാദനായി ഞാനും,

തേഞ്ഞു തേഞ്ഞു തൊട്ടവീണ

 റബ്ബര്‍ ചെരിപ്പുമായി, 

എന്റെപിന്നില്‍നീയും.

നമ്മളെത്ര പറമ്പുകള്‍താണ്ടി,

കുന്നുകള്‍കയറി 

ഉപ്പുമാവിന്നായി സമാജത്തിലെത്തി .

ചപ്പടിച്ചു,കല്ലടുപ്പിലെ പുക മണക്കുന്ന

കട്ടന്‍ചായയും,

കിഴങ്ങും പുഴുങ്ങി-

 യമ്മ കാത്തുനില്ക്കുമ്പോള്‍

മണിക്കുറുകള്‍കാത്തുനിന്നു നമ്മള്‍

മണ്ണെണ്ണയും പച്ചരിയും 

വാങ്ങിവന്നതോര്‍ക്കുന്നില്ലേ.

രാവിലെ പാലുമായ്‌, പിന്നെ-

പുല്‍വട്ടിയുംകത്തിയുമായി പൈക്കളെ,

പാടവരംബിലിറക്കികെട്ടി 

ഉപ്പിലചപ്പുകലെന്നി

കെട്ടുകളാക്കിപാതയോരത്ത് വിറ്റും 

അമ്മ കെട്ടിയചൂട്ടുകള്‍,തലയിലേറ്റി

 ഇടവഴികള്‍താണ്ടി 

നമ്മലെത്രദൂരം നടന്നിരിക്കുന്നു 

നമ്മളാരോട്പറയുമിതൊക്കെ

കേട്ടാലുമാരുവിശ്വസിക്കും 

തേരട്ടകള്‍ക്കൊപ്പംഓലമേഞ്ഞ 

മണ്‍കട്ടകള്‍ക്കിടയില്‍ 

വെറുംപായയില്‍....

നമ്മള്‍പോലുമോര്‍ക്കാന്‍

ഇഷ്ട്ടപ്പെടാത്ത ഓര്‍മകള്‍ 

നമുക്കതെല്ലാം മറക്കാം 

യന്ത്രയുഗത്തെ ആവേശത്തോടെ 

പുല്‍കി പുണര്‍ന്നു 

അബോധാവസ്ഥയില്‍ഇതെല്ലാം

വെറുതെ, വെറുതെ ഓര്‍ക്കാം

കൃഷ്ണാ .

ഞാന്‍നിന്നെ പ്രണയിച്ചിരുന്നെന്നു-

നീയറിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും,

നൂറ്റവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍,

നീയെന്റെ വിളിക്കായി കാത്തിരുന്നു.

വിളിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍,

എന്റെ പാതിവ്രത്യം,

മഹാഭാരതത്തിന് അപമാനമായ് തീര്‍ന്നേനേ.

പിന്നെ,

നീയെന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ പെരുമ്പറയില്‍,

നിന്റെ കടക്കോലുകൊണ്ട്-

മുഴക്കിയത് മഹായുദ്ധത്തിന്റെ കാഹളമായിരുന്നു.

എനിക്കുവേണ്ടി നീയിത്രയും ചെയ്തു.

പഞ്ചവന്‍മാരോട് തോന്നാത്ത പ്രണയം നീ കണ്ടിരുന്നു

ഒരു തുണ്ട് തുണി, 

നീ നൂറുചേല യായി തിരിച്ചു തന്നു.

എന്റെമനസ്സിന്റെ പ്രണയംനീയറിഞ്ഞിരുന്നു. 

ധര്‍മ്മസംസ്ഥാപനത്തിനു-

നീയെന്റെ പ്രണയവും ജീവിതവും 

അപഹരിചെങ്കിലും കൃഷ്ണാ 

യാജ്ഞസേനിയാമെനിക്കു നിനക്കല്ലാതെ -

മറ്റാര്‍ക്ക്തുണതരാനാവും.